
![]() |
L'île d'Astypalaia entre Cyclades et Dodécanèse Cours de langue niveaux intermédiaires-avancés du dimanche 8 au dimanche 15 juillet 2012 |
| Όμως, γύρω στα 1930, τα πράγματα αλλάζουν. Εκείνο που χαρακρτηρίζει τις
αναζητήσεις των νέων, είναι ένα είδος νησιώτικης ιδιοσυγκρασίας. Οι
ορίζοντες πλαταίνουν. Τα σκονισμένα δρομάκια και οι κάμαρες μένουν
πίσω. Το Αιγαίο με τα νησιά του, η θαλασσινή μυθολογία, το ταξίδι προς
όλες τις κατευθύνσεις, είναι τα πράγματα που τους συγκινούν και που
προσπαθούν να εκφράσουν. "Πέσαν οι τοίχοι της κάμαράς μου κι έμεινα στον κήπο", θα γράψει ο Αντωνίου, κι ο δρόμος που μας ενθουσίαζε, μέσα στους δρόμους της Αθήνας, ήταν η λεωφόρος Συγγρού, γιατί ήταν η πλατιά, η μεγάλη λεωφόρος που οδηγούσε προς τα λιμάνια, προς το πέλαγο. Georges Séféris, Essais, 1944 (première édition) | |
|
au programme cette année
Le "mythe" de la Mer Egée dans la littérature grecque: Elytis, Séféris, Théotokas, Gatsos, Vénézis mais aussi: pratique orale - conversation, révision de la grammaire et des chansons traditionnelles… Et bien sûr comme d’habitude: des visites, des escapades, des excursions pour découvrir l’île Les cours de langue sont animés par Georges Kostakiotis et les ateliers de danse par Vangelis Tsaganos |
![]() |
|
Ο άνθρωπος ήρθε στην Ελλάδα. Και καθώς μπήκε στον τόπο των
Θεών και των Σατύρων, στη Γυμνή και Γαλάζια Χώρα δεν το μπορεί πια να
φύγει. Ταξίδεψε όλους τους ωκεανούς και μπόρεσε να φύγει απ' όλους τους
τόπους όπου είχε φτάξει. Γιατί όλοι κάτι είχαν που δεν ήταν τελειωμένο,
που δεν ήταν πλήρες. Όμως η Ελλάδα δεν αφήνει χώρο για επιθυμία και για
χίμαιρα. Η Ελλάδα είναι η Χίμαιρα. Ο σερ Άρθρουρ Κάστιμπαλ από τότε ζει με την Ελλάδα. Έμαθε όλα τα παραμύθια της κι όλα τα νησιά του Αρχιπελάγου της. Εκεί που ταξιδεύει πιο πολύ, σχεδόν κάθε νύχτα, είναι τα νησιά των Κυκλάδων. Το μελτέμι τον παίρνει μαζί του, τον παίρνουν τα κύματα. Στήνει τ' αυτί του κι ακούει απ' το βάθος να έρχονται οι ήχοι. Απ' το βάθος του χρόνου, απ' το βάθος του Μύθου. Λένε για Νύμφες και για Σατύρους, για Θεούς με πάθη και αδυναμίες, με φόβους και με πονηριές - για τους μόνους σωστούς Θεούς που ήρθαν στη γη και κατανόησαν τον άνθρωπο, επειδή ήταν πολύ ανθρώπινοι. Έκαναν τη φύση φίλο τους - τον Κεραυνό, και τη Βροχή, και την Αστραπή και τον Άνεμο - σύντροφο χρήσιμο στα πάθη και στις χαρές τους, όχι όπλο για την καταδυνάστευση του ανθρώπου. Λένε τα κύματα... Ilias Vénézis, Terre Eolienne, 1943 (première édition) | |

